Fictions

2007/May/14

Part 36 (เอส)

ถ้าผมได้กีตาร์ตัวนี้มาในสถานะการณ์อื่น ผมอาจจะรู้สึกดีกว่านี้ แต่เหมือนกับผมต้องแบกรับบางอย่างเอาไว้ด้วยยังไงก็ไม่รู้ รู้สึกไม่ค่อยสบายใจเลยแฮะ ระหว่างนั่งรถกลับบ้าน (พีท) เหมือนกับว่าเวลามันหยุดไป รู้สึกตัวอีกที ก็ถึงบ้านแล้ว

เอส ดูหน้าไม่ค่อยสบายใจเลย พีทเอากุมมือผมไว้
เฮ้อ ... ของสำคัญขนาดนี้ ไม่น่ามาอยูกับเอสเลย เครียดๆ
เค้าฝากไว้แล้ว เอสก็ต้องดูแลมันให้ดีที่สุด พีทพูดแล้วคว้ากีตาร์ไปวางบนตัก
ดีแลให้ดีเท่ากับพีทเลยแล้วกันเน๊าะ ผมหยอกพีท แล้วเอาแขนไปโอบไหล่ไว้
ไม่ได้ๆ พีทอ่ะ ต้องดีที่สุดดิ่ พีทพูดแล้วหัวเราะ
เสียดาย ไม่มีแอมป์ ไม่งั้นเล่นให้พีทฟังแล้วเนี่ย เก็บตังซื้อแอมป์ซักตัวดีกว่า
ช่วยพีทคิดหน่อยดีกว่า ว่าจะเอาเงินไปคืนพ่อยังไงดี เออ จริงด้วย ไม่ต้องซื้อแล้วนี่
ก็คืนไปเฉยๆเลยก็ได้นี่ ไม่เห็นต้องคิดอะไรเลย ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ เอาเงินคืนพ่อเนี่ย
นั่นดิ่ แบบนี้ก็ไม่ต้องไปช่วยแม่ทำงานด้วย แล้วพีทก็หันหน้ามามองผม เหมือนคิดอะไรอยู่
มองหน้าเอสมีอะไรเหรอพีท หรือเห็นเอสหล่อจนต้องมอง แหะๆ นิดนึง
เอ่อ ... เอส คือเราลืมอะไรกันไปรึเปล่าเนี่ย แม๊ ไม่คิดจะชมแฟนตัวเองบ้างเหรอ
หืม ลืมอะไรเหรอ นึกไม่ออกแฮะ
นี่ไง ว่าจะไปตัดไหมไม่ใช่เหรอ พีทเอานิ้วจิ้มที่แผล
จริงด้วยแฮะ ลืมไปเลย มัวแต่คิดเรื่องเจ๋ง

ว่าแล้วเราก็ต้องออกจากบ้านไปอีกรอบไปหาพี่หมอ (ถ้าคราวนี้มันถามหาแม่อีกจะตอบมันว่าไงดี บอกว่าแม่มีกิ๊กแล้วดีไม๊) ระหว่างออกไปก็คิดไปด้วยว่าจะกินอะไรดี

ไงตัวแสบ มาตัดไหมแล้วเหรอ เจอหน้า พี่หมอก็ทักทันทีด้วยความคุ้นเคย
มาให้เชือดแล้ว ลงมือได้เลยพี่หมอ

ไวเหมือนโกหก พี่หมอคว้ากรรไกรแล้วตัดกรึ๊บๆ ไม่ถึง20 วินาที ยังมีการถามด้วย ว่าจะเอาคิ้วไว้รึเปล่าจะได้เอาออกให้

เอ้า หล่อเหมือนเดิมแล้ว แต่งแผลให้ฝีมือระดับหมอพรทิพย์เลยนะ หนอยแน่ะ ยังไม่ตายเฟ้ย
หล่ออ่ะ มันแน่นอนอยู่แล้ว แต่แฟนผมอ่ะ หล่อกว่า
เอ้า เสร็จก็กลับไปได้แล้ว พี่จะได้ตรวจคนอื่นต่อ ดีจังไม่ถามหาแม่
ไม่คิดตังเหรอพี่หมอ
ขอนัดทานข้าวกับแม่เราซักมื้อดีกว่า หนอยแน่ะ ฝันไปเหอะ
เอ่อ ผมให้ 200 เลยดีกว่าค่าตัดไหม หันไปมองพีท นั่งขำอยู่มุมห้อง
ไปๆ กลับไปได้แล้ว ไว้แผลหน้าค่อยคิดตัง อวยพรกันเลยนะ


วันนี้จะกินอะไรดีน๊า รู้สึกอยากกินต้มแซ่บในซอยยังไงก็ไม่รู้แฮะ (หน้าออกจะอินเตอร์ขนาดนี้ กินต้มแซ่บ ขัดกับอิมเมจจังแฮะ แต่อย่างว่า คนหน้าตาดี ทำอะไรไม่ผิด) ลองนึกถึงข้าวร้อนๆ กับต้มแซ่บรสจัดๆ โอ้ว มันสุดยอดจริงๆนะซาร่า

วันนี้ไปกินอะไรพื้นๆกันเน๊าะ ผมหันไปบอกพีท
จะกินดินกันเหรอเอส มุขนี้แป้กอ่ะพีท ฮากริบมาก
เอ่อ ... เอสอยากกินต้มแซ่บร้านตรงท้ายซอยอ่ะ
ตรงใกล้ๆสนามบาสอ่ะเหรอ ฮั่นแน่ เคยกินล่ะสิ่ เจ้านี้อ่ะสุดยอด
อาฮะ นึกออก แต่ไม่เคยกินอ่ะ อร่อยไม๊ พีทพลาดซะแล้ว ต้องลองๆ
อร่อยไม๊ ต้องพิสูจน์เองนะคร้าบ

จะว่าไป ทำไมผมไม่เอารถออกมาเนี่ย เดินจากบ้านออกมาคลีนิคพี่หมอก็ร่วมๆ ครึ่งซอยแล้ว เดินกลับเข้าไปในซอยอีก แข่งเดินมาราธอนได้เลยนะเนี่ย

เหนื่อยไม๊ เดินไกลเลย ผมถามพีท
แค่นี้เอง ไม่หรอกน่า กลัวคุณชายจะเหนื่อย
ให้แบกขึ้นหลังไม๊
เกินไปๆ ไม่ได้บอบบางขนาดนั้น จะว่าไป แบกขึ้นหลังแล้วเดินไกลขนาดนั้น ผมก็ไม่ไหวเหมือนกันแหละ

เดินมาถึงกลางซอย อีกนิดเดียวจะถึงร้านอยู่แล้วเชียว ดันเจอพี่ต้อมซะก่อน เล่นเอาผมถึงกับผงะเลย ทำไมหนอทำไม อยากจะไปกินข้าวกับแฟนแบบสองต่อสองในบรรยากาศโรแมนติก (กินต้มแซ่บเนี่ยนะ) ต้องมีอะไรขัดขวางทุกทีสิ่น่า

ไงจ๊ะ สองหนุ่ม ไปไหนกัน ขนลุกเลยนะเนี่ยแค่ได้ยินเสียง
เอ่อ ไปกินข้าวครับพี่ต้อม หันไปมองหน้าพีทที่กำลังยิ้มเจื่อนๆ
แหม๋ พอดีเลย พี่ก็ออกมากินข้าวพอดี ไปกินด้วยกันเลยดีกว่า มีเรื่องจะคุยด้วย เหว๋อ เอางั้นเลยเหรอ
เอ่อ...
ไม่ได้เหรอ พี่ต้อมยิ้มทำตาเป็นประกาย แบบที่รู้สึกได้ว่า ไม่ควรปฏิเสธ

แล้วเราสามคนก็ไปกินต้มแซ่บด้วยกันจนได้ โถ่บรรยากาศสุดโรแมนติกของผม หายไปซะแล้ว เอาน่า กินหลายๆคน อร่อยออก กินไปคุยไป

พีทยังโดนป่วนอยู่ม๊ะ พี่ต้อมหันไปถามพีท
ก็โดนอยู่เรื่อยๆครับ หนอยแน่ะ ไอ้หมอนั่นยังจีบแฟนกูไม่เลิก
ดี งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะแวะไปหาที่มหาลัยนะ เอางั้นเลยเหรอพี่ต้อม
เอ๋ แล้วพี่ต้อมจะทำยังไงล่ะครับ พีทหันไปถาม
แหม๋ ด้วยความสามารถของผู้ประกาศข่าวสาวคนสวยอย่างพี่ ก็ต้องมีวิธีสิ่คะ หืม ผู้ประกาศ
พี่ต้อม ... เป็นผู้ประกาศข่าว?? พีทถามพร้อมทำหน้าสงสัย
นี่! พวกเธอดูทีวีกันมั่งรึเปล่ายะ ข่าวนะ ดูกันบ้างนะ บ้านเมืองเค้าไปถึงไหนแล้ว แน่ล่ะ เปิดนะทีวีน่ะ แต่ไม่ได้ดู ฟังแต่เสียงอย่างเดียว
เอ่อ พวกผมไม่ค่อยได้ดูทีวีอ่ะ พีทตอบเสียงค่อย
เอาเถอะๆ พรุ่งนี้เรียนกี่โมงล่ะ

พี่ต้องไม่ยอมบอกแฮะว่าจะทำยังไง บอกแค่ว่าให้รอแถวๆหน้าตึกคณะ เดี๋ยวเค้าจะเข้าไปหาเอง ตอนนี้รีบโซ้ยข้าวให้หมด แล้วรีบกลับบ้านดีกว่า

อร่อยดีนะ.. พีทพูดขึ้นมาระหว่างเดินกลับ
หืม..
ต้มแซ่บไง พึ่งเคยกินนะเนี่ย โถ คุณชายของผม
บอกแล้ว ต้องพิสูจน์เอง
พรุ่งนี้พี่ต้อมเค้าจะทำอะไรน๊า พีทบ่นเบาๆ
เอาน่า เชื่อใจเจ๊เค้าหน่อย เค้าคงมีวิธีแหละน่า

กลับถึงบ้านก็เตรียมตัวอาบน้ำ เอ๊ะ อย่างงี้ก็ต้องสระผมเองแล้วสิ่เนี่ย ไม่มีข้ออ้างให้พีทสระผมให้แล้ว ว๊า เอาหัวไปโขกอะไรดีเนี่ย อาบน้ำเสร็จพีทก็เดินตรงไปโต๊ะทำงาน นั่งทำอะไรของเค้าไปเรื่อย ปล่อยผมนั่งเช็ดถูกีตาร์ราคาแสนกว่าๆ กีตาร์บ้าอะไรฟะ แพงจริงๆ ไอ้สวยน่ะ ก็สวยอยู่หรอก แต่อยากฟังเสียงแฮะ ปรกติฟังแต่เจ๋งเล่นผ่านทีวี เลยฟังไม่ออกว่ามันจะแจ่มซักแค่ไหน แต่อย่างงี้ก็ต้องหาแอมป์ที่คู่ควรกับมันด้วย เฮ้อ ไปทำงานพิเศษที่ไหนดีเนี่ย

ซักพัก ได้ยินเสียงรถเลี้ยวเข้ามาในบ้าน คงเป็นพ่อของพีท เค้าเลยเดินลงไปเพื่อที่จะเอาเงินไปคืนพ่อ ทีนี้พีทก็ไม่ต้องไปช่วยงานแม่วันหยุดแล้ว จะได้อยู่ด้วยกันทั้งวัน

เอส... พีทเดินกลับเข้ามาพร้อมกับนั่งลงข้างๆผม
ว่าไงคุณชาย ผมเลยขยับไปนอนหนุนตักพีท
พ่อบอกว่า ... คืนเงินได้ แต่ต้องจ่ายค่าเสียเวลา ไปช่วยงานแม่สองอาทิตย์ล่ะ ไหงงั้นล่ะ
เง้อ นึกว่าจะฟรีแล้วซะอีก

To be continued



พี~คุง
View full profile