บางครั้งโชคชะตาก็เล่นตลกกับคนเราแบบโหดร้ายเอามากๆ ความยุติธรรมไม่มีอยู่จริง คนชั่วเอาตัวรอดได้เสมอ คนดีๆมักมีอายุไม่ยืนยาว เรื่องราวต่อไปนี้ เป็นเรื่องจริงทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับครอบครัวหนึ่ง หาเช้ากินค่ำ มีลูกชายที่หวังจะเป็นเรี่ยวแรงเมื่อเค้าเรียนจบ แต่ความหวังนั้นมันไม่มีอีกแล้ว

ในวันเกิดน้องสาวผม มันพาเพื่อนๆกันมาเต็มบ้าน คนทำกับข้าวก็ไม่ใช่ใคร พี่ชายมันนี่แหละ พามาซะเยอะ ทำกับข้าวจนมือหงิก (แล้วเสือกกินกันไม่หมดด้วยนะ กินกันมาจากข้างนอกบ้างแล้ว) หนึ่งในนั้นก็มี มด เด็กแถวบ้าน (ห่างกันราวๆ 800 เมตร) เรียนที่เดียวกับน้องสาวผม (ก็โรงเรียนเก่าผมนี่แหละ) แต่คนละห้อง จะว่าไปก็เคยเห็นมดมาตั้งนานนะ แต่ไม่ค่อยได้คุยกันซักเท่าไหร่ มาคุยกันก็วันเกิดน้องสาวผมนี่แหละ ที่คุยกันก็ไม่ใช่อะไรหรอก พอดียกเครื่อง DVD ลงมา แล้วเปิด คาราโอเกะ บรรดาน้องๆพากันชื่นชมว่า พี่พีทำไมไม่ไปออกเทป (จริงๆนะ) ด้วยความที่บ้านผมมันค่อนข้างกว้าง มดก็เลยบอกว่า สิ้นเดือนนี้วันเกิดผม ผมขอมาจัดงานวันเกิดที่นี่ได้ไม๊ บ้านผมมันแคบ ผมอยากให้พี่พีร้องเพลงให้ผมฟังด้วย (ทำอย่างอื่นให้ด้วยก็ได้นะ เอ้ย ไม่ใช่) ด้วยความที่เป็นคนใจดี (เพราะเด็กมันน่ารัก) ก็เลยบอกไปว่า ถ้าอยากมาก็มาได้เลย

คืนนั้นหลังจากที่เพื่อนๆของน้องสาวผมพากันแยกย้ายกลับบ้าน ก็มีมดนี่แหละที่ยังอยู่ต่อ บอกว่ายังไม่อยากกลับบ้าน เพราะมดเป็นคนกลัวความมืด ไม่กล้าเดินกลับบ้านตอนดึกๆ (โถๆ ไม่ต้องกลัวๆ ตรงหน้าบ้านพี่เคยมีคนตกตึกลงมาตาย ไม่เฮี้ยนเท่าไหร่หรอก) มดก็เลยขอค้างที่นี่แล้วจะกลับตอนเช้าๆ นอนคุยกันไปเรื่อยๆ มดบอกว่าอยากหางานทำ แล้วก็จะไม่เรียนมัธยมต่อแล้ว อยากเรียนสายช่างมากกว่า จะได้ทำงานไปด้วย ให้ผมช่วยหางานให้ที ตอนนั้นผมทำงานอยู่บริษัทขนส่งระหว่างประเทศ เห็นว่า Messenger ของบริษัทมีไม่พอ ก็เลยบอกมดไปว่า สนใจงานส่งเอกสารไม๊ มดก็บอกว่าเค้าไม่เกี่ยงงาน งานอะไรก็ได้ คุยกันไปเรื่อยๆจนมดหลับไป แต่ผมเป็นคนรู้สึกตัวง่าย เลยตื่นทุกครั้งที่มดนอนบิดตัว แล้วก็บิดเรื่อยๆจนจะตกเตียง ... และแล้วก็ตกเตียงจริงๆ ผมเลยอุ้มกลับขึ้นมาบนเตียง (อีโรติกโคตร) แล้วก็กอดมดเอาไว้ จะได้ไม่ดิ้นตกเตียงอีก (โหย เป็นคนอื่นได้เสียไปแล้วนะนี่) ผมก็เตรียมตัวจะไปทำงานตามปรกติ มดก็ขอตัวกลับบ้าน พอผมจะออกจากบ้านมดก็ขี่มอเตอร์ไซมาที่บ้านผม แล้วบอกว่าจะไปส่ง (น่ารักจริงๆ)

หลังจากนั้นมดก็มาบ้านผมบ่อยขึ้น มาทีไรถือเบียร์ติดมาด้วยทุกที เอามานั่งกินที่บ้านผม (เอ่อ... แค่ 3 ขวด มันจะเมาเหรอน้อง) จนวันที่ 24 ธันวาคม ตอนเช้าผมไปทำงานไม่ไหว (เพราะเล่นเกมจนดึกพักผ่อนไม่พอ ไข้ขึ้นเลย ต้องโทษ Ragnarok) ผู้จัดการก็โทรมาทวงเอกสารยิกๆ ให้เอาเอกสารมาให้ เพราะจะตัดยอดเงินเดือนลูกน้อง ผมก็เลยหอบสังขารไปหามด ให้ขี่มอเตอร์ไซ ไปส่งหน่อย พอมดเปิดประตูออกมาในสภาพ กางเกงขาสั้น เปลือยอก ผมยุ่งๆ (เหมือนพึ่งตื่น) เซ็กซี่โคตรๆ แทบอยากจะดึงมากอด (ไม่สิ่ มากกว่านั้น) พอมดพาไปส่งเอกสารเสร็จ กลับถึงบ้าน ผมก็บอกกับมดว่า ถ้าไม่มีอะไรทำ จะมาบ้านพี่ก็ได้ มดก็ตอบว่า ไปแน่ๆ และนั่นเป็นประโยคสุดท้ายที่ผมกับมดได้คุยกัน

สองวันต่อมาผมอยู่ที่ออฟฟิศ (วันที่ 26 ธันวาคม) น้องสาวผมโทรมาหาด้วยเสียงสะอึกสะอื้น บอกว่า มดตายแล้ว ณ. วินาทีนั้น ผมไม่เชื่อสิ่งที่ผมได้ยิน น้องสาวผมต้องโกหกแน่ๆ ผมพยายามถามว่า เกิดอะไรขึ้น มันเกิดขึ้นได้ยังไง แต่น้องสาวผมก็ตอบไม่ได้ เพราะรู้มาเพียงแค่ว่า มดตายแล้ว ผมไปที่บ้านมด เพื่อจะถามเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ไม่มีใครอยู่เลย กว่าจะได้รู้เรื่องทั้งหมดก็วันที่ 28 เพราะไปงานสวดศพที่วัด (วันนั้นเป็นวันเงินเดือนออกพอดี มีงานเลี้ยงปีใหม่ที่ออฟฟิศ เซ็นเอกสารเสร็จผมก็รีบกลับเลย) พอไปถึงวัด ก็ได้คุยกับน้าแมว (แม่ของมด) เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเย็นวันที่ 24 ธันวา วันเดียวกับที่มดพาผมไปส่งเอกสาร

เย็นวันนั้น มดมาขอแม่ออกไปงานวันเกิดเพื่อนแถวบ้าน แต่ไปๆมาๆกลับไปกับเพื่อนอีกกลุ่มนึงแทน เริ่มจากไปผับแถวๆหลักสี่ แต่เข้าไม่ได้ เลยกินเหล้ากันหน้าร้าน แล้วจะไปต่อกันที่ ป.กุ้งเผา แต่ก็เข้าไม่ได้อีก (แต่ละคน ไม่เกิน 18 ซักคน) เลยเดินกันไปเรื่อยๆ แล้วไปเจอวัยรุ่นอีกกลุ่มหนึ่งไล่ตีเอา ด้วยความที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรกับเค้า มดก็พยายามจะสู้ โดยที่เพื่อนเหี้ยๆทั้งหลายพากันหนีหมด ไปกันสิบคน แทนที่จะอยู่ช่วยเพื่อน หรือพาเพื่อนหนี มันหนีเอาตัวรอดกันหมด สุดท้ายมดก็โดนรุมตีจนตาย แต่สิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือ คนที่ลงมือคร่าชีวิตมดนั้น มันรุมกันจนมดล้มลง แล้วหยิบหินปูถนน ทุบลงไปบนหัว ทีเดียว ครั้งเดียว มดก็แน่นิ่งไป หลังจากนั้นมันก็หนีหายกันไปหมด ทิ้งมดให้จมกองเลือดอยู่อย่างนั้น เพื่อนเหี้ยๆที่พากันหนีหายไป กว่าจะกลับมาช่วย ก็ผ่านไปหลายชั่วโมง เรื่องเกิดตอนราวๆ 4-5 ทุ่ม แต่พามดไปโรงพยาบาลตอน ตี 2 สุดปัญญาที่หมอจะช่วยเหลือ เพราะมันสายเกินไป สมองมดตายแล้ว แต่หัวใจยังเต้นอยู่ และฝืนมาเรื่อยๆจนถึงวันที่ 25 วันคริสมาสที่ทุกๆคนฉลองกันอย่างมีความสุข แต่มดไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว สุดท้าย น้าแมวก็ตัดสินใจให้หมอเอาเครื่องช่วยชีวิตออก เพราะช่วยอะไรไม่ได้อีกแล้ว

ผมรู้สึกสลดจนไม่อาจจะพูดอะไรออกมาได้อีก ได้แต่กุมมือน้าแมวเอาไว้ แล้วบอกกับน้าแมวว่าจะช่วยเหลือน้าแมวอย่างเต็มกำลัง ผมตัดสินใจ ออกจากงานที่ทำอยู่ เพราะด้วยตำแหน่งและภาระที่ทำอยู่มันเกินกำลังผมมากๆ (เด็กจบใหม่อายุ 20 ให้เป็นรองผู้จัดการบริหารคลังสินค้า วันนึงตรวจเอกสารเป็นร้อย แถมเป็นบริษัทใหม่ อะไรๆก็ไม่ค่อยพร้อม) อีกอย่าง ผมรู้สึกอยากจะเรียนต่อด้วย (เรียนตรีอีกใบ โทไว้ทีหลัง) จนกระทั่งถึงวันเผา ทุกอย่างยังติดตาผมจนทุกวันนี้ โลงที่เปิดออก มดนอนอยู่เหมือนกับเพียงแค่หลับไป มีเพียงสีหน้าที่ดูซีดขาวกว่าปรกติเท่านั้น พยายามห้ามไม่ให้ตัวเองร้องไห้ แต่ก็ทำไม่ได้ เสียงของมดยังก้องอยู่ในหัวผม เมื่อวานเป็นวันที่เรานัดกันไม่ใช่เหรอ มดนัดว่าจะมาเลี้ยงวันเกิดที่บ้านพี่ จะให้พี่ร้องเพลงให้ฟัง ให้พี่หางานให้ทำ สัญญาสามข้อนี้ พี่ยังไม่ได้ทำให้มดเลย เมื่อวานเป็นวันเกิดของมด แต่วันนี้กลับต้องกลายเป็นวันเผา นึกถึงตอนที่กอดมดเอาไว้ไม่ให้ตกเตียง พี่คงไม่ได้กอดมดอีกแล้ว

ความโกรธแค้น ความพยาบาทมากมาย หลั่งไหลเข้ามาในความคิด ใครที่มันเป็นคนทำเรื่องที่ชั่วช้าได้ขนาดนี้ เลวระยำเหมือนไม่ใช่มนุษย์ เด็กดีที่ไม่เคยทำเรื่องให้พ่อแม่ต้องเสียใจ เด็กดีที่พยายามหางานทำเพื่อช่วยเหลือครอบครัวที่หาเช้ากินค่ำ เด็กดีที่เชื่อฟังคำสั่งสอนและไม่เคยเกเร เด็กดีที่จะเป็นกำลังสำคัญของครอบครัวเมื่อถึงเวลาที่แม่เค้าไม่อาจหาเลี้ยงได้ต่อไป เพียงแค่ครั้งเดียวที่ไปเที่ยวไกลบ้าน ครั้งเดียวที่ไปกับเพื่อนแปลกกลุ่ม ครั้งแรกและครั้งสุดท้าย

คนที่รุมทำร้ายมด มี 10 กว่าคน แต่ตำรวจจับมาเพียงแค่ 4 และยังมีเรื่องแปลกๆอีกว่า ตำรวจกลุ่มที่ไปจับบอกกับน้าแมวว่า จับมาได้ 6 คนนะ แต่ร้อยเวรเจ้าของคดี กลับบอกว่า จับได้ทั้งหมด 4 คน แล้วมันหายไปไหน 2 ... มันล่องหนหายไปเหรอ แล้วก็บอกว่าคนทำผิดยอมรับสารภาพ แต่มันอายุ 17 ต้องขึ้นศาลเด็กและเยาวชน ยังไงให้รอวันนัดขึ้นศาลแล้วกัน และยังมีการพูดอีกว่า ยังไงลูกก็ตายไปแล้ว ให้โทษเวรโทษกรรมแล้วกัน ... หมายความว่ามึงโดนเงินฟาดปากมาใช่ไม๊ ถึงได้พูดแบบนี้ไอ้ตำรวจเหี้ย

หลังจากนั้นก็พยายามติดต่อกับตำรวจมาตลอด เพราะต้องขอเอกสารพิสูจน์ศพเพื่อนำไปให้บริษัทประกัน ตำรวจเหี้ยนี่ก็ผลัดมาเรื่อย ไม่ว่างบ้าง เอกสารยังเซ็นไม่ครบบ้าง พอได้เอกสารมา ก็มีวันที่ลงไว้ว่า มกรา แต่กว่าจะเอามาให้ก็ มีนา มัวไปทำเหี้ยอะไรอยู่ ผู้กำกับ สน. นี้ก็ปากดีเหลือเกิน คุณรอได้เลยนะไม่เกิน พฤษภา ได้ขึ้นศาลแน่นอน เดี๋ยวจะมีหมายศาลไปที่บ้าน ให้คุณรอรับด้วย ผมเป็นอาจารย์สอนกฎหมายของกรมตำรวจ เชื่อผมได้ ไอ้สัตว์นรก พอถึงเดือนพฤษภา พวกผมก็ไปตามเรื่องที่ศาลเด็กและเยาวยน ปรากฎว่า คดีถูกตัดสินไปแล้ว ก็เลยไปฉะกับผู้กำกับ ก็มาอ้างอีกว่า ผู้ต้องหายอมรับสารภาพ ไม่ต้องให้ผู้เสียหายเข้าฟังก็ได้ แล้วทำไมมึงไม่บอกแต่แรกล่ะ พวกกูจะได้ยื่นเรื่องขอเข้าร่วมฟังการพิจารณา เหี้ยตั้งแต่ลูกน้องยันหัวหน้า

ความยุติธรรมอยู่ที่ไหน ฆ่าคนตายโดยเจตนา ถูกกักกันในสถานพินิจเพียงแค่ 5 เดือน ฆ่าคนตายนะ ชีวิตคนหนึ่งชีวิต แลกกับการกักกันแค่ 5 เดือน ศาลเห็นว่าเป็นเยาวชน ยังมีโอกาสที่จะปรับปรุงและแก้ตัวทั้งยังให้การยอมรับศาลจึงลดโทษให้ อายุ 17 ฆ่าคนตาย ขายยาเสพติด ปล้นปั้มน้ำมัน วิ่งราวทรัพย์สิน มันยังจะปรับปรุงอีกเหรอ ไอ้เด็กนรกนี่มันทำคดีเหี้ยๆไว้ยาวเป็นหางว่าว แต่ศาลเห็นว่าปรับปรุงตัวได้ พวกมึงตาบอดเหรอ หรือมีอะไรปิดตาอยู่ ไอ้เด็กนรกนั้นก็ยอมรับหน้าซื่อว่ามันฆ่ามดตาย โดยที่ก็ไม่ได้มีเรื่อง หรือรู้จักกันมาก่อน ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อนด้วยซ้ำส่วนเหตุผลน่ะเหรอ "มันสู้ ผมก็เลยฆ่ามัน" มันไม่ใช่คนแล้วล่ะ มันไม่มีความเป็นคนด้วยซ้ำ หลังจากเหตุการณ์นี้ทำให้ผมเลิกเชื่อถือในความยุติธรรมของประเทศนี้เมืองนี้ เพราะมันไม่มีอยู่จริง ไม่มีเลย

ต่อมา ผู้ที่ร่วมกันทำร้ายมดก็ถูกเรียกตัวขึ้นศาล แต่รายนี้มาแปลก มันให้การปฏิเสธว่าไม่ได้ทำ แต่สุดท้ายศาลก็ลงมติว่าผิดจริง ก็เลยไปฟ้องต่อกันในศาลแพ่ง พ่อแม่มันพยายามจะหลีกเลี่ยงการชดใช้ เลยใช่ความคิดโง่ๆควายๆว่า แน่จริงก็หาหลักฐานความเป็นพ่อลูกมา แล้วค่อยไปฟ้องมัน เออ ดี อยู่ๆก็มาตัดพ่อตัดลูกกันในศาลแพ่ง ทั้งๆที่ในศาลอาญา ตามประกบลูกกลัวลูกจะติดคุก ถุย!ไอ้ชาติหมา ยังไงกูก็จะเอาให้พวกมึงหมดตัวให้ได้ ชดใช้ที่ลูกมึงทำเรื่องเลวระยำเอาไว้ สอนลูกให้ดีไม่ได้ มึงก็ต้องรับผิดชอบ

หลังจากนั้นก็ตามคดีของผู้ต้องหาอีก 2 คนที่ยังค้างอยู่ ไอ้สองคนนี้อายุ 20 แล้ว ยังไงมันต้องโดนศาลใหญ่กับเรือนจำกลางแน่ๆ พอไปหาอัยการแล้วได้คุยกัน เค้าบอกว่า หายไปไหนมา คดีเกือบจะหมดอายุฟ้องแล้ว ตำรวจไม่แจ้งไปเลยเหรอว่าให้มาที่นี่ หึ...อีก 1 เรื่องที่บ่งบอกความเหี้ยของตำรวจ สน. นี้ อัยการยังบอกอีกว่า "คุณรู้ไม๊ ผู้กำกับ สน. นี้ มาหาผม แล้วประทับตราไว้ว่า เห็นควรว่าไม่สั่งฟ้อง แต่ผมเห็นว่าคดีมันมีมูล และมีผู้เสียหาย ยังไงก็ต้องรอผู้เสียหายก่อน" ชัดเจนมากๆกับความระยำของผู้กำกับ ต่อหน้าสื่อล่ะทำเป็นเก่งนัก เที่ยวรื้อคดีเก่าๆออกมาทำให้ดันให้ตัวเองเด่นดัง แต่คดีแบบนี้เอาหูไปนาเอาตาไปไร่ หรือมันมีอะไรบังตาอยู่วะไอ้ผู้กำกับชาติหมา

ปัจจุบัน ผ่านมา 3 ปีแล้ว แต่คดีก็ยังไม่สิ้นสุด ต่อให้ฟ้องคดีแพ่งสำเร็จได้เงินมาเป็นหลักล้าน ก็ไม่อาจชดเชยชีวิตหนึ่งชีวิตที่เสียไปได้อยู่ดี ใครก่อกรรมอะไรไว้ ถ้ากฎหมายมันไม่ยุติธรรม สักวันอาจจะมีการชดใช้กรรมด้วยวิธีการนอกกฎหมาย ตลอด 3 ปีที่ผ่านมา ฝ่ายผู้ต้องหา ไม่เคยติดต่อฝ่ายผู้เสียหายซักครั้งเพื่อขอประณีประนอม หรือยื่นมือเข้าช่วยเหลือ พวกมันคงคิดว่าครอบครัวของมดเป็นเพียงพวกหาเช้ากินค่ำ ปล่อยให้เรื่องซาๆไป เดี๋ยวมันก็หนีรอดกันไปเอง ถ้าคิดจะหนี พวกมึงหนีกันให้รอดนะ ตราบใดที่พวกกูมีแรง พวกกูจะตามล่ามึงจนกว่าจะได้ความยุติธรรมคืนมา

ขอบคุณทื่อ่านจนจบ เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นจริงกับครอบครัว ทองธรรมชาติ หากเป็นไปได้ ชาติหน้าเราคงได้เป็นพี่น้องกันจริงๆ และได้รู้จักกันมากกว่านี้